System kontroli wersji Git pozwala na dostęp do repozytorium z użyciem nie tylko protokołu SSH czy DAV, ale również, a może przede wszystkim, autorskiego protokołu Git. Komunikacja nie jest szyfrowana i dlatego jest on wykorzystywany do publicznego udostępniania repozytoriów w trybie tylko do odczytu. Działa to w ten sposób, że administrator maszyny, na której znajduje się repozytorium (może mu towarzyszyć kopia robocza, ale nie musi) podejmuje decyzję o uruchomieniu usługi git-daemon. Jej zadaniem jest zaglądać do repozytoriów i w razie nadejścia żądania pochodzącego z sieci uruchamiać odpowiednie podprogramy wchodzące w skład Gita. Dzięki temu można użyć polecenia git clone i pobrać kopię tak udostępnionego repozytorium.

Dzisiaj wstawię kilka najczęściej używanych zbiorów poleceń związanych z operowaniem na repozytoriach Gita. Szczerze przyznaję, że wpisuję je tutaj przede wszystkim dla siebie, żeby w razie czego mieć ściągawkę. A więc zaczynamy.

Rozproszony system kontroli wersji Git to zwinny następca takich tworów jak Concurrent Versions System (CVS) czy Subersion (SVN), jeśli można tak powiedzieć. W gruncie rzeczy różni się od nich, przede wszystkim tym, że nie powiela ich wad i że jest systemem rozproszonym (ang. distributed). Używają go między innymi deweloperzy kernela Linux. Osobiście życzyłbym sobie, żeby tak samo popularny był GNU Bazaar, ale ponieważ nie jest, to musiałem wybrać coś, co ma większą „siłę przyciągania” i w związku z tym rozwija się szybciej.

Zgromadzę w tym miejscu kilka istotnych informacji dotyczących konfiguracji tego ustrojstwa, ponieważ w Sieci istnieje wiele niekompletnych podręczników, przez które straciłem trochę czasu. Mam wrażenie, że osoby, które je publikowały zapominały o kilku pierwszych, czy jednej późniejszej komendzie w wielu z podawanych przykładów. Używam Gita od paru godzin, stąd nie wiem, czy słusznie prawię. Jeśli nie, to sam wyślę sobie e-mail z pretensjami, a Mailer Daemon będzie mym mediatorem.